- Аслида Муллакўрпа маҳалласининг Талмарон қишлоғида туғилганман, - деб эслайди II жаҳон уруши қатнашчиси Шукур бобо Норов, - кейинчалик Кадан қишлоғига кўчиб келиб, шу ерда яшаб қолдик. Бу ерда колхозда колхозчи бўлиб ишлаб юрган кезларимда уруш бошланиб қолди. Ҳали йигирмага ҳам кирмаган ёшгина йигитча эдим ўшанда. Уруш бошланибди, деганларида унинг нималигини тушунмаган эдим. 1943 йил январь ойида ҳарбий хизматга чақирилдим. Бизларни поезд вагонларида узоқ юртларга олиб кетишди. Узоқ йўл юриб Ульяновск областининг Мелютинск деган жойига бориб тушдик. Бу ерда олти ой тайёргарликдан кейин ҳаммамизни фронтга юборишди. Мени Украинанинг Киев шаҳридаги ҳарбий қисмга юборишди. Мен урушнинг нималигини ўша ерда кўрдим ва биринчи марта ўша ерда урушга кирдим. Жангларнинг бирида ярадор бўлдим. Олти ой госпиталда ётиб даволандим. Госпиталдан бир неча киши чиқдик ва бизларни яна фронтга, бу сафар Карелия ерларини озод қилишга жўнатишди. У ердаги оғир жангларда Корелияни немис фашитларидан озод қилдик ва Норвегия мамлакати ерларига кириб бордик. Мен белимдан ўқ еб яна ярадор бўлдим. Ўқни олиб ташлаб бўлмади. Шу ўқ ҳалигача белимда турибди. Даволаниб чиққанимдан сўнг мени яна ўз қисмимга жўнатишди. Мен қисмимизга Германия ерида бориб қўшилдим. Германиядаги Дрезден шаҳрини озод қилишда фаол қатнашдим. Бир воқеа ҳалигача эсимда турибди, шаҳар четидаги ўрмонда кузатувчи бўлиб тургандим. Шунда ўрмон ичидан олтита немис аскари чиқиб кела бошлашди. Улар худди ўз ерида сайр қилиб юргандек эди. Шу пайт тўсатдан уларнинг олдиларидан чиқиб ҳужум қилдим. Мени кутмаган немислар бирданига қуролларини ташлаб, қўлларини кўтаришди. Мен уларни аср олиб штабга олиб келиб топширдим. Бўлим командири менга раҳмат айтиб, мукофотга тақдим этди. Берлин шаҳрига яқинлашиб қолганимизда жангларнинг бирида яна ярадор бўлдим. Олган жароҳатим оғир экан шекилли, Харьковдаги госпиталда узоқ даволандим. Шу орада Германия таслим бўлганини эшитдим. Шифохонада даволаниб чиққанимдан кейин менга уйга жавоб беришди.
Шукур бобо уруш хотираларини тугатар экан бир нарса бўлганидек бироз жим бўлиб қолди. У кишига урушдан кейин нима иш билан шуғулландингиз? – деб берган саволимизга:
- Нима иш қилардим, яна колхозчи бўлиб ишлай бошладим. Қарийб 25 йил давомида колхозда табелчи бўлиб ишлаб нафақага чиқдим, - деган жавобни олдим. – Ҳурматли Президентимиздан, юртимиз раҳбарларидан, одамлардан жуда миннатдорман. Доимий равишда ҳолимдан хабар олиб туришибди. Ҳаммаси учун катта раҳмат.
Шукур бобонинг кўксини уруш қатнашчиси сифатида олган ”Жасорат” медали ва бошқа кўплаб медаллар ва эсталик нишонлари безаб турибди. У киши билан хайрлашар эканмиз, Киев шаҳри учун бўлиб ўтган шиддатли жангларда урушга кириб, Берлингача бўлган масофани босиб ўтган, Германияда снаряд портлашидан омон қолган ва ҳозирда фарзандлари, кўплаб набира-ю эвара-чеваралари қуршовида Ғалабанинг 75 йиллик байрамини қарши олаётган Шукур бобони байрам билан табриклаб, у кишига узоқ умр тиладик.
Чори ҳожи ҚЎНҒИРОВ.
